Tijdens Echo’s van Java krijgt deze editie van Suwara Jawa een stem. Voor mij komen daarmee mijn schrijven, mijn culturele werk en mijn persoonlijke verhaal samen. Een verhaal over wat ik uit mijn familie meeneem en hoe ik daar vandaag mee leef.
Op de terugweg van een werkafspraak begon ik te huilen. Ik verlangde naar de armen van mijn moeder. Terwijl ik in de auto zat, hoorde ik mezelf zeggen: ‘Ik wil nu even kind zijn.’ Even geen rollen of verantwoordelijkheden. Gewoon Ference Jenilee.
Dit is het begin van dit artikel. Het hele stuk lees je in Editie 1 — Suwara Baru.
