Wie zijn wij als een groot deel van onze geschiedenis nooit is opgeschreven?
Van de Javaanse contractarbeiders die tussen 1890 en 1939 vanuit Indonesië naar Suriname vertrokken, weten we veel over hun reis op papier. We weten op welke schepen zij zaten, wanneer zij aankwamen en op welke plantages zij terechtkwamen. Maar wat zij onderweg voelden, waar zij van droomden, wat zij achterlieten en welke verhalen zij meenamen in hun hart, is grotendeels ongeschreven gebleven.
Die stilte werkt door. Generaties later klinkt zij nog steeds in families waarin niet of nauwelijks over het verleden werd gesproken. In vragen waarop geen antwoord kwam. In herinneringen die nooit zijn doorgegeven. En soms in een sterk gevoel ergens bij te willen horen, zonder precies te weten waar dat 'ergens' is.
Dit is het begin van dit artikel. Het hele stuk lees je in Editie 1 — Suwara Baru.
